Bir zamanlar, insanların ömürlərinin uzunluğu ilə deyil, həyat enerjilərinin parlaqlığı ilə ölçüldüyü bir dünya var idi. Bu dünyada hər insanın daxilində görünməz bir “işıq nüvəsi” yaşayırdı. Bu nüvə insanın yediyi qidalardan, etdiyi hərəkətlərdən, düşündüyü fikirlərdən və aldığı nəfəsdən qidalanırdı.
Lakin insanlar bunu unutmuşdular. Onlar rahatlıq dalınca qaçır, hərəkətsiz yaşayır, bədənlərini yorğunluq və laqeydliklə doldururdular. Nəticədə onların işıq nüvələri zəifləyir, həyatları solğunlaşırdı.
Bu dünyada qəribə bir varlıq yaşayırdı: Ağcaqanadlar.
Ancaq bunlar adi ağcaqanadlar deyildi. Onlar insan qanı deyil, insanın itirdiyi enerjinin qoxusunu hiss edirdilər. Enerjisi zəif olan insanların ətrafında daha çox görünür, enerjisi güclü olan insanlardan isə uzaq dururdular.
Bir gün Arif adlı gənc bir alim bunun səbəbini araşdırmağa qərar verdi. O, minlərlə müşahidə apardı və qəribə bir həqiqət kəşf etdi.
Enerjisi zəif olan insanlar:
- Az hərəkət edirdi.
- Keyfiyyətsiz qidalanırdı.
- Az yatırdı.
- Daim stress içində yaşayırdı.
Enerjisi yüksək olan insanlar isə:
- Hər gün bədənlərini hərəkət etdirirdi.
- Təmiz qidalar yeyirdi.
- Yuxularına diqqət edirdi.
- Məqsədləri uğrunda yaşayırdı.
Arif illərlə çalışdıqdan sonra belə bir nəticəyə gəldi:
“Ağcaqanadlar zəifliyi cəzalandırmır. Onlar sadəcə zəifliyin mövcud olduğunu xəbər verirlər.”
Bu fikir sonradan “Ağcaqanad fəlsəfəsi” adlandırıldı.
Fəlsəfənin əsas prinsipi belə idi:
Həyatda qarşımıza çıxan bir çox problem ağcaqanad kimidir. Onlar səbəb deyil, nəticədir.
Yorğunluq problem deyil.
Hərəkətsizlik problemdir.
Çəki problem deyil.
Vərdişlər problemdir.
Stress problem deyil.
Daxili tarazlığın itməsi problemdir.
İnsanlar ağcaqanadları qovmağa çalışdıqları kimi, həyatlarının nəticələri ilə mübarizə aparırlar. Halbuki həqiqi dəyişiklik səbəbləri dəyişməkdən başlayır.
İllər keçdi. İnsanlar yenidən hərəkət etməyə, daha yaxşı qidalanmağa və bədənlərinə qayğı göstərməyə başladılar. Onların işıq nüvələri yenidən parladı.
Və qəribə bir hadisə baş verdi.
Ağcaqanadlar yox olmadı.
Sadəcə insanların ətrafında görünməz oldular.
Çünki artıq onlar xəbərdarlıq etməli olduqları zəiflik tapa bilmirdilər.
O gündən sonra məktəblərdə uşaqlara belə öyrədildi:
“Ağcaqanadlardan qaçma. Onların nəyi göstərdiyini anlamağa çalış.”
Çünki sağlam həyat ağcaqanadsız həyat deyil.
Sağlam həyat, ağcaqanadın belə yaxınlaşmaq istəmədiyi qədər güclü enerji yaratmaqdır.