Kosmosda Pizza, yoxsa Vakuumda Matcha?

İnsanlığın 2300-cü ilində elm elə bir səviyyəyə çatmışdı ki, insanlar artıq qalaktikalar arasında səyahət edirdilər. Lakin qəribə bir problem ortaya çıxmışdı.

Texnologiya inkişaf etdikcə insanlar zəifləyirdi.

Əzələləri kiçilir, yaddaşları zəifləyir, emosiyaları idarədən çıxırdı. Ən qəribəsi isə o idi ki, heç bir xəstəliyin səbəbi tapılmırdı.

Bu sirri araşdırmaq üçün kainatın ən böyük beyinləri “Orion Şurası”nda toplandı.

Araşdırmalar zamanı məlum oldu ki, insanları öldürən virus, bakteriya və ya radiasiya deyilmiş.

Onları yavaş-yavaş qidaları öldürürdü.

Beləcə insanlıq iki düşərgəyə bölündü.

Birinci qrup özünü “Kosmosda Pizza” adlandırırdı.

Onlar deyirdilər:

“Əsas olan həzzdir. Həyat qısadır. Dadlı olan hər şey yaşamağa dəyər.”

Onların kosmik şəhərləri nəhəng pizza reklamları ilə örtülmüşdü. Süni şəkərlər, enerji içkiləri və laboratoriya yeməkləri həyatlarının ayrılmaz hissəsinə çevrilmişdi.

İkinci qrup isə özünü “Vakuumda Matcha” adlandırırdı.

Onlar inanırdılar ki, insan bədəni sadəcə bir bədən deyil.

O, kainatın içindəki ən mürəkkəb kosmik gəmidır.

Əgər ən müasir kosmik gəmini keyfiyyətsiz yanacaqla işlətmək olmazsa, insan bədənini də keyfiyyətsiz qida ilə idarə etmək olmaz.

Mübahisə yüz il davam etdi.

Sonunda hər iki qrupa eyni tapşırıq verildi.

Qalaktikanın kənarındakı “Aeternum” adlı planetə çatmaq.

Bu planetə çatan insanın ömrü yüz il uzanacaqdı.

Səyahət başladı.

İlk aylarda “Kosmosda Pizza” komandası əylənirdi.

Dadlı yeməklər.
Şəkərli içkilər.
Sonsuz rahatlıq.

Onlar “Vakuumda Matcha” komandasına gülürdülər.

“Bir həyatınız var. Niyə özünüzü məhdudlaşdırırsınız?”

Amma altıncı aydan sonra qəribə şeylər baş verməyə başladı.

Kosmosda Pizza komandasının reaksiyaları yavaşıdı.

Yuxuları pozuldu.

Qərarvermə qabiliyyətləri zəiflədi.

Əzələləri əriməyə başladı.

Bəziləri kosmik gəminin sadə sistemlərini belə idarə edə bilmirdi.

Ən qorxulusu isə görünmürdü.

Onların beynindəki sinir əlaqələri zəifləyirdi.

Çünki bədən hər gün aldığı qidadan qurulur.

Hər hüceyrə.
Hər hormon.
Hər fikir.

Hamısı qidanın çevrilmiş formasıdır.

Bu vaxt “Vakuumda Matcha” komandasında fərqli mənzərə vardı.

Onlar mükəmməl deyildilər.

Bəzən yorulurdular.

Bəzən çətinlik çəkirdilər.

Amma hər gün bir az daha güclü olurdular.

Çünki onların məqsədi yeməkdən həzz almaq yox, həyatdan həzz almaq idi.

İki il sonra Aeternum planetinə yaxınlaşdılar.

Son maneə ortaya çıxdı.

Planetin ətrafında qəribə enerji sahəsi vardı.

Bu sahə yalnız bioloji göstəriciləri yüksək olan insanlara keçid verirdi.

Kosmosda Pizza komandasının böyük hissəsi sahəni keçə bilmədi.

Onların texnologiyası güclü idi.

Amma bədənləri zəif idi.

Vakuumda Matcha komandası isə bir-bir həmin maneəni keçdi.

Çünki onlar başa düşmüşdülər:

İnsan həyatı dad reseptorları üçün yaradılmayıb.

Dad bir neçə saniyə yaşayır.

Bədən isə illərlə onun nəticələrini daşıyır.

Aeternuma ilk ayaq basan kapitan gündəliyinə belə yazdı:

“Biz bu planetə sağlam qidalandığımız üçün gəlmədik.

Biz buraya sağlam qidalanmanın bizə hər gün verdiyi minlərlə kiçik üstünlük sayəsində gəldik.”

Və həmin gündən sonra qalaktikada yeni bir deyim yarandı:

Kosmosda pizza olmaq asandır.

Vakuumda matcha olmaq isə iradə tələb edir.

Amma ulduzlara çatanlar həmişə ikinci yolun yolçuları olur.

Çünki qeyri-sağlam qida insanı bir gündə məğlub etmir.

O, hər gün onun sürətindən, gücündən, düşüncəsindən və gələcəyindən kiçik bir hissə oğurlayır.

İnsan bunu hiss edənə qədər isə bəzən artıq çox gec olur.